Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

o βιολιστής


Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθισε σε ένα κεντρικό σταθμό
του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά.
Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής,
πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας
στη δουλειά τους. Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος
κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί,
τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό.
Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο,
από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του
χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο
και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.
Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι
που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν
τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν.
Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους,
οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν - έστω και για λίγο -
μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν
να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους.
Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή,
κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους
αναγνώριση.
Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell,
ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί
Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο
τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell
έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός
κάτω-του-μετρίου εισιτη ρίου ήταν 100 δολάρια.
Ο Bell αμείβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!
Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό
incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post,
ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό,
τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα...
Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν:
« Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο;
Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα
μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»
Το παραπάνω ισχύει και σε πολλούς άλλους τομείς .....................

4 σχόλια:

Κωνσταντίνος Κόλιος είπε...

Πολύ διδακτική η ανάρτησή σου, με λίγα λόγια όλα είναι σχετικά, ή όπως υποστήριξαν πολλοί αναγνωρισμένοι δημιουργοί ήταν καθαρά ζήτημα τύχης η αναγνώρισή τους. Θα μπορούσαν κάλλιστα να μην είχαν αναγνωριστεί όπως σίγουρα θα έχουν περάσει χιλιάδες αξιόλογοι δημιουργοί απ' αυτή τη ζωή που δεν έτυχαν σημασίας για φ,χ,ψ λόγους.

Καλό απόγευμα.

Diatton είπε...

Την ήξερα την περίπτωση (http://www.youtube.com/watch?v=hnOPu0_YWhw). Πραγματικά, επαληθεύεται η ρήση ότι "όλα είναι σχετικά". Βέβαια εδώ έχει να κάνει και η "μάζα" γιατί δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος έτσι έχει καταντήσει πλέον. Αλλά να μην το αναλύσω άλλο αυτό...

Θα τελειώσω θετικά το σχόλιό μου. Χαίρομαι για το περιεχόμενο των αναρτήσεών σου και κυρίως για τη συχνότητά τους τις τελευταίες μέρες...

Καλό σου μεσημέρι...

ΛΕΩΝ είπε...

Άρα δεν είναι το ταλέντο αυτό που αναγνωρίζουν οι περισσότεροι, αλλά το περιτύλιγμα!
Καταπληκτική ιστορία με νόημα βαθύτερο!
Την καλησπέρα μου

evelina είπε...

πραγματικά φίλου μου οι περισσότεροι έχουν χάσει το βαθύτερο νόημα,κοιτάμε το περιτύλιγμα και όχι το ταλέντο ...ευχαριστώ φίλε διάττων για το σχόλιο σου...χαίρομε που είμαι ανάμεσα σε φίλους καλούς